Let’s travel together.

„Naprawdę nie chcę tu być i strzelać do innych ludzi”. Wspomnienia pięcioletniego Chase’a Bowmana. REINKARNACJA.

4 lipiec 1988 roku, Filadelfia w stanie Pensylwania. Dla obywateli USA Dzień Niepodległości (Independence Day) jest jednym z najważniejszych i najbardziej wyczekiwanych wydarzeń w roku. Dzień Niepodległości powszechnie kojarzony jest z paradami, koncertami, meczami baseballowymi, piknikami i zjazdami rodzinnymi.

Wieczorem tego dnia, niebo nad Stanami Zjednoczonymi rozświetla się tysiącem wielobarwnych fajerwerków. Dla wielu jest to piękny i wzruszający moment, jednak u niektórych może on wywołać pewne traumatyczne wspomnienia. Wspomnienia, których nigdy nie powinni mieć, których pozornie nie mogą mieć…

Fajerwerki

Dzień Niepodległości w 1988 roku okazał się być szczególny dla pięcioletniego Chase’a Bowmana. Podczas wieczornego pokazu fajerwerków nagle i niespodziewanie chłopca ogarnęła panika i przerażenie. Jego matka Carol była zaskoczona i uznała jego zachowanie za dziwne, ponieważ nigdy wcześniej mu się to nie zdarzyło. Chłopiec uwielbiał pokazy sztucznych ogni i nigdy nie był jakoś szczególnie wrażliwy na hałas im towarzyszący.

Chase Bowman

Hipnoterapia

W ciągu kolejnych kilku miesięcy jego strach przed odgłosami wybuchów tylko się nasilił. Zmartwiona matka chłopca zwróciła się o pomoc do przyjaciela Chase’a Normana, który był hipnoterapeutą.

„Usiądź na kolanach mamy, zamknij oczy i powiedz mi, co widzisz, gdy słyszysz głośne dźwięki, które tak cię przerażają” Chase Norman poinstruował chłopca .

Już podczas pierwszej sesji hipnoterapii można było odnieść wrażenie, że Chase przeniósł się na pole bitwy podczas wojny secesyjnej. Chłopiec opowiedział, że kryje się za kamieniem i trzyma w dłoniach broń. Widział, jak strzelano do czarnoskórego żołnierza.

„Naprawdę nie chcę tu być i strzelać do innych ludzi”

„Stoję za kamieniem. Noszę długą broń z czymś w rodzaju miecza na końcu” powiedział pięciolatek.

„Co masz na sobie?” zapytał Norman.

„Mam brudne, podarte ubrania, brązowe buty, pasek. Chowam się za kamieniem, kucam na kolanach i strzelam do wroga. Jestem na skraju doliny. Wokół mnie toczy się walka”. Następnie dodaje „Jestem za kamieniem. Nie chcę patrzeć, ale muszę, kiedy strzelam. Wszędzie jest dym i błyski. I głośne odgłosy: wrzaski, krzyki, głośne huki. Nie jestem pewien, do kogo strzelam – jest tyle dymu, tak dużo się dzieje. Boję się. Strzelam do wszystkiego, co się rusza. Naprawdę nie chcę tu być i strzelać do innych ludzi”.

W swojej wizji Chase został postrzelony w nadgarstek i wysłany do szpitala polowego. Po zabandażowaniu ręki, został odesłany na front, do obsługi dział armatnich. Niedługo później zginął. Carol była pewna, że ​​nie mógł wiedzieć o żadnej z tych rzeczy, ponieważ nigdy niczego o tej tematyce nie oglądał ani nie czytał.

Szpital i armaty

Matka chłopca opowiada: „Słuchałam Chase’a i byłam zaskoczona gdy mówił o wojnie. Nigdy nie interesował się wojną i nigdy nie miał nawet zabawkowego pistoletu. Zawsze wolał gry i zabawki konstrukcyjne; spędzał wiele godzin budując różne rzeczy z klocków Lego i bawił się drewnianymi pociągami. Jego oglądanie telewizji było ściśle ograniczone do Ulicy Sezamkowej i pana Rogersa, a żaden z filmów Disneya, które oglądał, nie przedstawiał wojny.”

Później narysował szkice szpitala polowego i armaty, którą widział. Historycy zajmujący się wojną secesyjną uważali te rysunki za bardzo dokładne.

This slideshow requires JavaScript.

„Czułam jego strach”

Co ciekawe, podczas sesji hipnotycznej na nadgarstku chłopca pojawiło się przebarwienie, które przypominało ranę. Przebarwienie to zniknęło wkrótce po zakończeniu sesji.

„Chociaż był to głos małego chłopca Chase’a, jego ton był poważny i dojrzały – nietypowy dla mojego szczęśliwego pięciolatka. Właściwie wydawał się odczuwać uczucia tego żołnierza i myśleć tak jak on. Naprawdę nie chciał tam być i strzelać do innych mężczyzn. To nie był wspaniały obraz wojny czy żołnierzy; Chase opisywał uczucia człowieka w ogniu bitwy, który miał poważne wątpliwości co do wartości swoich czynów, był przerażony, myśląc tylko o pozostaniu przy życiu. Te uczucia i obrazy pochodziły z jakiegoś miejsca, które było głęboko w nim. Chase tego nie zmyślił.

Ciało Chase’a również ujawniło, jak głęboko odczuwał to wszystko. Kiedy opisywał siebie strzelającego zza skały, czułam, jak jego ciało napina się na moich kolanach. Kiedy przyznał, że nie chce tam być i strzelać do innych ludzi, jego oddech przyspieszył i zwinął się w kłębek, jakby próbował się ukryć i uniknąć tego wszystkiego, co widział. Trzymając go, czułam jego strach.”

Carol żywo zainteresowała się tematyką reinkarnacji, a szczególnie doświadczeniami opisywanymi przez dzieci na temat ich poprzednich wcieleń. Kobieta napisała później książkę zatytułowaną „Children’s Past Lives”.

This slideshow requires JavaScript.

Autor, KaMa.

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.