Let’s travel together.

Gdy pochłonie Cię las. Tajemnica fińskiego Metsänpeitto.

Metsänpeitto w języku fińskim oznacza dosłownie „pokrywa lasu”. W innych językach tłumaczy się to czasem jako „lesistość”. Metsänpeitto to według fińskich wierzeń, miejsce lub zjawisko. Określenie to służy również do opisywania ludzi lub zwierząt domowych, które zaginęły w naturze w niewyjaśnionych okolicznościach.

Tradycyjnie metsänpeitto jest postrzegane jako królestwo leśnych duchów, elfów i / lub wróżek. Uważa się to za przekleństwo, rzucone na świat ludzi jako zemsta za coś, być może za brak szacunku w stosunku do natury. Napotykając metsänpeitto, człowiek lub zwierzę przenosiło się do innego świata. Czasem interpretuje się to zjawisko jako błogosławieństwo, dzięki któremu można znaleźć schronienie, jeśli się go potrzebuje.

Maahinen

Powstawanie metsänpeitto zwykle przypisywane jest maahinen, małym humanoidalnym stworzeniom żyjącym pod ziemią (zwykle tłumaczonym jako „gnomy”). Maahinen są bardziej inteligentni niż ludzie, a czasami wchodzą z ludźmi w interakcje. Maahinen mogą przybierać różne formy, takie jak ptak czy mrówka, po to aby móc niepostrzeżenie nas obserwować. Maahinen żyją w „odwróconym” leśnym świecie i próbują nas tam zwabić.

Znane

Ludzi, którzy zostali „pokryci lasem” opisywano jako niezdolnych do rozpoznania otaczającego ich terenu, nawet jeśli bywali na nim wcześniej i doskonale go znali. Zauważają wtedy, że otaczający ich obszar nagle zmienił się w coś obcego i gubią się. Wcześniejsze punkty orientacyjne, takie jak drogi, kamienie, drzewa lub wzgórza, znikają.

Nieznane

W innych przypadkach, gdy ofiary Metsänpeitto znajdowały się na nieznanym sobie terenie, chodzą bez końca szukając drogi wyjścia lub zostają całkowicie sparaliżowani, niezdolni do poruszania się ani mówienia. We wszystkich przypadkach ludzie Ci stają się niewidzialni dla otoczenia oraz zapada nienaturalna cisza pozbawiona wszelkich dźwięków natury. Wiele osób opisuje nieznaczną zmianę koloru nieba lub słońce świecące z innego kierunku.

Kawałek lasu

Ludzie lub zwierzęta pod wpływem tego zjawiska byli opisywani jako całkowicie niewidzialni dla innych ludzi lub wyglądali jak część otaczającej ich przyrody ,np. mech, drzewo, skała. Według jednego przekazu, pewien mężczyzna szukał swojej zaginionej krowy przez wiele dni. Kiedy w końcu poddał się i wrócił do pracy, pierwszy pień drzewa, który uderzył toporem, zmienił się z powrotem w jego krowę.

Uwolnienie

Niektórym ludziom udało się uwolnić od metsänpeitto na własną rękę, na przykład odwracając kurtkę na lewą stronę, zakładając buty na niewłaściwe stopy lub oglądając świat do góry nogami między własnymi nogami. Osoba, która trafiła do krainy lasu, powinna znaleźć poskręcane drzewa, a przez dziurę między nimi mogła zobaczyć ludzki świat i poprosić o pomoc.

Mówi się, że istnieją metody, takie jak polewanie wodą śladów stóp lub wypowiadanie zaklęć, które pomagają uratować kogoś z metsänpeitto. Kiedyś był to jeden z obowiązków szamanów.

Ochrona

Było wiele sposobów, w jakie można było się uchronić, by nie dać się wciągnąć w świat lasu. Duchy leśne nie lubiły szczególnie czerwonych ubrań. Czerwony to kolor ochronny, a także kolor krwi i życia. 

W czasach pogańskich istniała taka tradycja, że ​​kiedy człowiek wchodził do lasu, mówił lub wyśpiewywał w jego stronę pozdrowienia.

„Terve
metsä Terve metsän haltiat”

tłum. Pozdrawiam las, Pozdrawiam leśne duchy

Kiedy osoba witała z szacunkiem las, zapewniała sobie w ten sposób bezpieczeństwo i informowała duchy, że szanuje ich i ma tylko dobre intencje.

Missing 411

Niektórzy obecnie uważają, że za niewyjaśnione zniknięcia na terenach leśnych odpowiedzialne jest zjawisko Metsänpeitto i wielu łączy je z grupą zaginięć zwaną Missing 411. Missing 411 to pojęcie pierwotnie stworzone przez Davida Paulidesa, byłego detektywa policji, który obecnie jest pisarzem i badaczem niewyjaśnionych zjawisk, znanym przede wszystkim z książek, poświęconych udowodnieniu istnienia Wielkiej Stopy. Oprócz tego, jest autorem serii książek Missing 411, w których dokumentuje zniknięcia ludzi w parkach, lasach i górach. Paulides przypisuje tym zaginięciom tajemniczy i nadnaturalny charakter.

This slideshow requires JavaScript.

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.